กลอนหน้า 33 เล่ม 23-94
น้อยนิดหนึ่งนั้น
เสื้อขาดกางเกงเก่ากระเป๋าหม่น ห่อกายทนฝ่าลมหนาวพราวน้ำฝนใส
ระยะทางเท้าที่ย่ำช่างแสนไกล เพียงหัวใจหนึ่งเท่านั้นฝันใฝ่ดี
สมุดไม่เคยมีที่สวยสวย หนังสือฉีกขาดย้วยเปื่อยเต็มที่
ดินสอหักแค่ข้อนิ้วของแจกฟรี ใช้ระบายแทนสีได้ทุกครา
ท้องร้องคอยตอกย้ำถึงคำข้าว ปากก็หาวความหิวเหมือนต่อว่า
ตั้งแต่เช้าน้ำเปล่าประทังมา พอพร่องไปจึงหาใส่ให้เต็ม
แขนขาลีบตีบตื้อสมองตัน คิดสับสนพัลวันขบปากเม้ม
คนมองผ่านเหยียดหยามทรามใจเค็ม คำพูดทิ่มเปรียบเข็มแทงเจ็บช้ำ
พอพักเที่ยงเลี่ยงไปหลบหายเล่น ไม่อาจเห็นเด็กคนอื่นกินอิ่มหนำ
กลืนน้ำลายต่างอาหารรสเลิศล้ำ รอเวลาพลบค่ำกลับบ้านไป
เธอนั้นคือเด็กน้อยผู้หงอยเหงา นั่งสร้อยเศร้าหมองหม่นทนแสบไส้
รอเพียงน้อยนิดหนึ่งนั้นคือน้ำใจ ที่หยิบยื่นแบ่งให้ต่อชีวิต.
รัชธีรินทร์ รักนา
|
