|
ปูชนียบุคคล...แบบพิมพ์ของแบบพิมพ์ |
|
|
|
|
Written by Administrator
|
|
ะะตั 03 2007 ั., 13:15 |
หน้า 16 รักเธอประเทศไทย 1
ปูชนียบุคคล...แบบพิมพ์ของแบบพิมพ์
เพราะเยาวชนทุกยุคสมัยต้องมีเบ้าหลอมที่ได้รับการปรับแต่งเป็นอย่างดี เพื่อพวกเขาจะมีแบบอย่างสำหรับคัดลอกจิตสำนึกให้ดำเนินชีวิตในวันข้างหน้าด้วยความมั่นคง และพร้อมเป็นส่วนหนึ่งของประติมากรรมชิ้นเอกไว้ถ่ายทอดจากรุ่นสู่รุ่นต่อไป
ดังนั้นการอยู่ร่วมกันในสังคม จึงจำเป็นยิ่งที่ต้องมีกฎระเบียบมาเป็นตัวค้ำยัน มิให้คนใดคนหนึ่งออกนอกเส้นทางอันจะนำมา ซึ่งความแปลกแยกในทางลบ
ครั้นให้เดินเรียงแถวเป็นเส้นตรง ประดุจ “มดงาน” ขนอาหารไปป้อนราชินีและตัวอ่อน คงหาได้ยาก เนื่องจากมนุษย์มีจิตวิญญาณไม่เหมือนสิ่งมีชีวิตใดในโลก เราพร้อมก่อกระบวนการตามความหมายของคำว่า “อิสรเสรี” ซึ่งติดตัวนับแต่มีลมหายใจ
กฎระเบียบทุกแขนงพบเห็นได้แทบทุกอณูของสังคม ในสถานศึกษาเองก็เช่นกัน ครูอาจารย์ คือปูชนียบุคคลสมควรแก่การนับถือ ช่วยประสิทธิ์ประสาทวิชาแก่ผู้ไม่รู้ ฉุดพวกเขาจากบัวใต้น้ำ กระทั่งผลิบานสานสร้างความงดงาม ตามศักยภาพของศิษย์ที่จะเป็นได้
อย่างไรก็ดีการหยิบยื่นความรู้ตามบทเรียน หาใช่หน้าที่เดียวสำหรับท่านเหล่านั้นอันจะพึงปฏิบัติไม่ เพราะเพียงอ่านเขียนได้คงเติมเต็มให้ชีวิตประสบความสำเร็จด้านเดียว แต่กับอีกมุมมองคือวิถีทางการวางตัวในสังคม ให้ขยับไปตามเกมกรรมมนุษย์ หากบกพร่องไปเด็กคงเลือกอนาคตของการเติบโตได้แค่สองประเภท คือ พวกเดนสังคม และ พวกเมินเฉยต่อสังคม
แปลความรวม...เด็กสามารถเป็นผู้ใหญ่ที่ดีมีค่า ต้องได้รับการปลูกฝังจิตสำนึกให้รักคนรอบข้าง รู้จักพึงพอใจสถานภาพ ณ ปัจจุบันโดยไม่เดียดฉันท์ใครอื่น ที่สำคัญคือภักดีแผ่นดินเกิด
จากวิวัฒนาการของกฎการอยู่ร่วมกันสอน เราว่าผู้กร้านประสบการณ์ต้องถ่ายทอดทุกสิ่งลงสู่ลูกหลานอย่างพิถีพิถัน ฉะนั้นสถาบันการศึกษาจึงเปรียบได้กับแปลงเพาะกล้าใหม่ เพื่อรอวันหยั่งรากแก้ว พร้อมต้านลมฝนโดยไม่ยำเกรงใคร
แล้วจะเป็นเช่นใดเล่า หากแม่พิมพ์บิดเบี้ยวไร้ประสิทธิภาพ...คำถามนี้ตอบได้ง่ายๆ คือเด็กที่เชื่อมั่น และไว้ใจในตัวครูอาจารย์มากเกิน โดยไม่ใช้ปัญญาตรึกตรองคงเดินเฉเป็นลูกปู เขาว่าอย่างไรกระทำตัวแบบไหนก็แสดงออกไปตามนั้น
สุดท้ายกลายเป็นเหยื่อให้ฝูงนกการุมทึ้ง เหลือซากเน่าเสียกองระเกะระกะหาประโยชน์มิได้ สาเหตุจากซึมซับประสบการณ์ผิดๆจากผู้ใหญ่นั่นเอง
บ่อยครั้งเด็กรับอิทธิพลผ่านครอบครัว แล้วมาออกลายในโรงเรียน ตั้งตัวเป็นอันธพาล ไม่สนใจเนื้อหารายวิชา ละทิ้งหน้าที่ หรือแม้แต่แต่งกายผิดระเบียบ อันเนื่องมาจากกระแสวัตถุและความคลั่งใคล้ในตัวดารานักร้อง
ครูอาจารย์จึงต้องออกมากำราบ ให้พวกเขาอยู่ในกรอบตามหลักเกณฑ์ ซึ่งในอดีตอาจมีการลงโทษประเภทหวดด้วยไม้เรียว ยืนประจานหน้าเสาธง ซึ่งยอมรับว่าได้ผลสำเร็จบ้าง แต่เมื่อโลกของคำว่า สิทธิเสรีภาพเข้ามีอำนาจเหนือจารีต พฤติกรรมลงทัณฑ์เหล่านี้ จึงถูกปรามพร้อมหาหนทางใหม่ให้เหมาะกับยุคสมัย
ปูชนียบุคคลผู้เปี่ยมด้วยเมตตา จึงคิดค้นกุศโลบายใหม่ๆ เช่น ลงโทษเชิงสาธารณประโยชน์ ให้เด็กเก็บขยะ พัฒนาโรงเรียน เป็นพี่เลี้ยงดูแลรุ่นน้อง หรือเพื่อผลพวงด้านกายภาพ เช่น วิ่งรอบสนาม ทำรายงาน ซึ่งล้วนสร้างประโยชน์แก่ตัวเด็กทั้งสิ้น
น่าเสียดายความคิดดีๆเหล่านี้ ถูกเบียดบังโดยอคติ และความไม่รู้จักยั้งคิดของครูอาจารย์บางท่าน ดังได้พบเห็นบ่อยครั้ง
ทั้งจากปากคำบุตรหลานหรือตามหน้าหนังสือพิมพ์ อาทิ นักเรียนไม่ส่งการบ้าน แทนที่จะตักเตือน ลงโทษให้ทำรายงานหนักขึ้น เพื่อเพิ่มทักษะและดัดนิสัยไปในตัว กลับกระหน่ำตีด้วยไม้บรรทัดเหล็กจนมือช้ำ ใช้แปรงลบกระดานเคาะตาตุ่ม เตะก้นให้กระดอนกระเด็น ประหนึ่งเก็บกักความแค้นมานานก็ไม่ปาน
สำหรับรายล่าสุดติ่งหูหลุด เพราะถูกกรรไกรของครูฝ่ายปกครองตัดฉับขาดไปพร้อมๆปลายเส้นผม หลังรับกรรมตามข้อหาทรงผมผิดระเบียบ
แม้อาจเป็นได้ว่าเกิดจากอุบัติเหตุ หรือเพราะครูบันดาลโทสะ ภายหลังนักเรียนทำท่ายียวน ท้าทายอำนาจเถียงคำไม่ตกฟาก แต่ไม่ว่าข้อเท็จจริงจะอยู่ตรงตำแหน่งไหน ผู้ที่ได้รับการขนานนามว่า “เรือจ้าง” ต้องตระหนักถึงความปลอดภัยของผู้โดยสารเป็นอันดับหนึ่ง พาเขาขึ้นฝั่งโดยไม่มีบาดแผลในหัวใจ พยายามจ้วงพายอย่างระมัดระวัง อย่าให้คนในความดูแลรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัย
ปัจจุบันอาชีพครูอาจารย์ กลายเป็นแหล่งแสวงหาผลประโยชน์ สำหรับเอาชีวิตรอดไปวันๆ ของคนกลุ่มหนึ่ง พวกเขาจึงพกพาเพียงความกระหายใคร่ได้ ไม่เรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับคนรอบข้าง ไร้ประสิทธิภาพในการถ่ายทอดวิธีเอาตัวรอดแก่เด็ก คนเหล่านี้จึงเป็นได้เพียงกาฝากเท่านั้น
จากบทเรียนที่ผ่านมา คงต้องมีมาตรการเข้มข้นไว้ดูแลสายอาชีพดังกล่าว ไม่ให้ก่อสิ่งเลวร้ายอันนำมาซึ่งความหมดศรัทธา สมควรลงตอหม้อใหม่ยกระดับความน่าเชื่อถือ ที่มีมาแต่ครั้งอดีตให้คงอยู่ชั่วกาลนาน ปูชนียบุคคลจักได้ไม่ตกต่ำถูกใครย่ำยีว่า หาเลี้ยงชีพด้วยค่าเทอมของศิษย์อีกต่อไป |
